sobota, 29 września 2012

Nadchodzi ranek , budzę się lecz nie ma nic .
Pozostała sama pustka tak jak kiedyś i  
To trochę dziwne bo mam dopiero naście lat 
a Bóg mi już życie dziwnie układa .
Nie wiem z kim , gdzie i po co wyruszam , 
nie wiem dlaczego jestem jaka jestem 

może to dlatego , że to co było dobre odeszło ? 
Może choć nie wiem , pewności nie mam . 
Wracam do początku ale tam już nikt nie czeka ,
szkoda . Więc  
wyruszam sama i wciąż nienawidzę siebie ,  

tego jaka jestem . Sama sobie jestem winna 
w końcu Cię nie zatrzymałam .
Ja wiem teraz jest już za późno , 
ale każdy dzień wraz ze mną się zatrzymuje 
i na właściwy tor już nie powraca .
Los nie dla wszystkich jest łaskawy , możesz myśleć , 
że jest u błagalny ale to tylko złudne obawy .
I znowu z nieba deszcz jak wodospad spada ,
a z drzew liście lecą jak delikatny puch ,
szkoda , że mój świat zbyt ponury jest
żeby to poczuć i piękno świata docenić .

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz